Vorige week had ik ze weer hoor. Van die heerlijk blonde kindjes. Niet een, niet twee, nee drie van die zalige mormeltjes. In de leeftijd van 2, 3 en 5 jaar oud.
Toen de bel ging en ik naar de voordeur liep zag ik de middelste, het meisje, al in haar mooie jurkje voor de deur staan. Ze keek mij met een vrolijk, open snoetje aan. Ietwat ondeugend, dat zeker. Felblauwe ogen, een staartje in het haar. Ik beken: al voordat ze binnen was, was ik verkocht.
Ik deed de deur open en ze stapt met ferme tred over de drempel. Zo! Binnen! In haar kielzog moeder, oudste broertje en vader met de jongste spruit op zijn arm.
Onbevangen krijg ik een handje van haar. Ze noemt haar naam, ik noem de mijne. Het broertje volgt. Net zo’n open blik, maar dromerig. Rossig blonde krullen. Zacht. Fijn. Gevoelig. Een pláátje, bedenk ik direct. Ook hij noemt zijn naam. Daar ga ik weer.
De jongste geef ik ook een handje. Zelfs hij kijkt mij met vrije en vrolijke blik recht in de ogen.
Wat een leuk gezin.
Het hele grut banjert vrolijk de gang door. Zij stapt als eerste de kamer binnen. Ze maken kennis met de fotograaf, die direct ziet wat ik ook zie.
Het is lekker weer, de tuindeuren staan open.
Kat Merlijn, die een rustige ochtend in het zonnetje dacht te hebben, is onmiddellijk onderwerp van aandacht. De kinderen zijn gek op beesten. Merlijn wordt geknuffeld en lief toe gesproken. Gelaten laat de kat het zich welgevallen.
Ik schenk koffie en perensap in. Eigenlijk wilde ze liever appelsap, maar het perensap voldoet. In een paar teugen is het glas leeg.
Terwijl ik praat met de ouders en de twee jongens observeer, neemt de fotograaf zijn kans waar. Ze laat zich gemakkelijk naar de bank in de kamer leiden en ik zie dat ze vrolijk reageert op zijn vragen. Een waar fotomodel. Ze babbelt honderduit en haar vrije blik is snel gevangen.
Na de kat volgen de eenden. Natuurlijk moeten ze een broodje krijgen. Ik zie hoe zij de stukjes brood achter elkaar de sloot in gooit. Het broertje doet het met meer beleid. Heel eerlijk deelt hij het tweede broodje met zijn zusje. Hij kijkt mij met zijn prachtige ogen zachtjes aan.
Terwijl hij vertelt over zijn vriendjes op school, gaat ook hij gemakkelijk op de foto. Ik verheug mij dan al op het contrast tussen de twee portretten.
Ook de jongste staat er in no-time op. Nog net te jong voor een uitgesproken karakter, maar gewoon een fijn en vrolijk joch.
Dan is het tijd om het atelier te bekijken. Ze pakt mijn hand en trekt mij mee de gang in, nieuwsgierig naar wat ze gaat zien. Al voordat ik bij de deur ben staat ze in het atelier. Ze kijkt haar ogen uit en wil ook schilderen. Natuurlijk. Ze mag even met de olieverf op mijn palet. Ik knijp nog even lekker wat roze uit de tube en weet nog net te voorkomen dat er een veeg roze verf op een bijna gereed portret wordt gezet.
Zullen we naar boven? Ze staat al op de trap. We moeten lachen en besluiten dat het ook te gek kan.
Als na een paar uur iedereen weer naar huis is, sta ik nog na te genieten. Ik verheug mij op de portretten. Zo verschillend, zo fijn, zo uitgesproken.
’s Avonds krijg ik een e-mail van de ouders. Ze hebben nog even hun wensen samengevat en vertellen dat de kinderen ’s avonds in bed het nog over het bezoek hadden.
Van dit soort dingen word ik nou gewoon zo blij.
Vaak weet ik het na 5 minuten al.
Soms verrast het. Blijkt de zakenman eigenlijk een jongetje te zijn. Het verlegen meisje precies te weten wat ze wil.
Ik schilder de binnenkant, dat waar het om gaat. Niks meer en niks minder.
BRETELS – Een energiek stel van begin 70 komt de trap op naar mijn atelier. Het is gelijk een gezellige boel als ze binnen zijn. Hij, vrolijke open blik, volle witte haardos, blauwe fleecetrui en een lekker gezond kleurtje; zij, tenger en beweeglijk, spijkerjasje en een mooie lach.
Ze zijn net nog even langs de opticien geweest om zijn nieuwe bril op te halen. Hij opent de koker en laat hem zien. Een mooie bril met een rond montuur glanst ons tegemoet. Hij is er zichtbaar blij mee.
“Mijn vrouw zegt dat ik er nog nooit zo goed heb uitgezien”, vertelde hij opgewekt, voorafgaand aan dit bezoek, aan de telefoon. Best bijzonder, omdat de reden voor het schilderen van zijn portret niet de leukste is. Hij is ernstig ziek en de vooruitzichten zijn niet goed. Het portret moet gaan dienen als herinnering aan hem.
We zitten gezellig met zijn vieren aan de koffie. Zij, Jürgen en ik. Hij vertelt opgewekt over zijn ziekte en over hun leven. Zij vult hem blijmoedig en liefdevol aan. Dat hij ziek is blijkt alleen uit zijn verhalen. Zijn ogen stralen.
Na de koffie is het tijd voor de foto’s. Jürgen neemt plaats achter de camera en hij neemt plaats op de kruk ervoor. Hij houdt zijn blauwe fleecetrui aan en zijn oude, blauwe bril met rechthoekig montuur op. “Prima”, denk ik. Met zo’n leuke kop is alles mooi.
Toch zit die nieuwe, ronde bril in mijn hoofd. Ik zie dat hij onder zijn fleecetrui een lichtblauw overhemd aan heeft en ik stel mij dat overhemd voor, samen met die nieuwe bril. “Vind je het wat om je trui even uit te trekken en je nieuwe bril op te zetten?” Hij is onmiddellijk enthousiast.
Als hij zijn trui uittrekt komt er een stel blauwe bretels tevoorschijn. Een onverwachte verrassing.
Het nieuwe plaatje met de ronde bril, het blauwe overhemd en de bretels is super. Ik zie het portret al vóór mij. Hij is ook enthousiast en zij wordt overtuigd. Zo gaan we het doen!
Een paar dagen later krijg ik een appje. “Esther, doe toch maar met de fleecetrui en de oude bril”. Zijn vrouw wil hem toch liever op het portret zoals ze zich hem herinnert. Ik baal, maar begrijp het ook.
Het portret vordert vlot en ik ben er blij mee. Maar toch krijg ik die bretels-versie niet uit mijn hoofd en ik besluit om voor deze ene keer nóg een portret te maken. Dit keer met de bretels en de nieuwe bril.
Dit portret gaat bijna nóg lekkerder. Het vliegt op het doek. Lekker geel in de achtergrond, vrolijk, optimistisch en passend bij het blauw van overhemd en bretels. De ronde bril met daarachter die olijke, open blik doen de rest. Wat een heerlijk portret, helemaal zoals ik in mijn hoofd had.
Als ze na een paar maanden komen kijken, verras ik ze met twee versies. Een met bretels en een zonder. Hij vindt de keuze moeilijk, maar zij is standvastig. Die met de fleecetrui gaat het worden.
Een paar weken later exposeer ik tijdens de Kunst10Daagse in Bergen. Het portret met de bretels mag daar voor mijn gevoel niet ontbreken. Natuurlijk komen zij ook. Ze zijn trots en ontroerd als ze hem op zijn mooie plek zien hangen. Bij het weggaan vraagt hij mij of ik ook zijn vrouw wil schilderen. Omdat hij “nu zo eenzaam hangt bij de eettafel”.
Het portret met de bretels hangt nu in mijn atelier. Op het mooiste plekje. Als ik ’s ochtends de deur opendoe hangt hij te stralen in de ochtendzon. Wat een prachtig begin van de dag.
Een lekker ritje, vanuit Noord-Holland naar een dorpje onder de rook van Rotterdam. De deur gaat open en een hartelijke welkom volgt. In de ruime, lichte hal hangt kunst aan de muur. In de woonkamer is het een drukte van belang. Kinderen, honden, vader, moeders, opa en oma. De grote eettafel ligt bezaaid met kleurpotloden en kindertekeningen.
De grote ramen bieden een prachtig uitzicht op de tuin aan het water. De vele schilderijen en beelden vertellen allemaal een verhaal. Ik kijk rond en geniet.
Terwijl we taart eten, kletsen we met allemaal en zij met ons. De sfeer is los en jolig.
De fotosessie gaat vlot en alle kinderen laten zich zien zoals ze zijn. We sluiten af met een heerlijk glas wijn.
En zo ga ik schilderen. Totale vrijheid. Dat kan alleen maar goed komen, bedenk ik. En precies zo is het ook.
Wat een heerlijke opdracht.
Alweer een tijdje geleden. Een heerlijk ritje naar het ‘Land van Maas en Waal’. Lang genoeg om onderweg in de zon, langs de kant de weg een broodje te eten. Het lijkt vakantie, maar we zijn op weg naar een nieuwe klant. We rijden een mooi groen dorpje in en Google Maps brengt ons… Lees meer
Het contact verliep uiterst gedisciplineerd. E-mails beantwoordde ze snel en correct, een afspraak werd ver van tevoren gemaakt en nogmaals bevestigd. Ik had duidelijk met iemand te maken die gewend was te organiseren. Ook wel eens lekker.
Een zakelijk portret, was de opdracht. Als er iets van het bedrijfslogo in het portret verwerkt kon worden dan zou dat leuk zijn. Natuurlijk stuurde ze het logo per omgaande in hoge resolutie aan mij door. Kon ik mij vast voorbereiden.
Een regeltante, zakelijk, strak, knot, bril, suffe pumps. Zo’n type.
Een grote man in 3-delig krijtstreeppak stapt energiek de deur binnen. Een stevige handdruk, een serieuze blik door een bril met rond, goudkleurig montuur. Direct daarachter zijn assistente, tevens vriendin. De knot met suffe pumps blijkt lieftallig, vriendelijk, zacht, mooi en goedgekleed te zijn.
Het gesprek vlot snel. Voordat we het weten zijn we verwikkeld in gesprekken over honden, huizen, vakanties, werk en kat Merlijn. Enthousiast en gedreven vertelt hij over zijn zakelijke avonturen, het opstarten en de uitbouw van verschillende bedrijven, de keuzes die hij maakte. Wat hem dreef en hoe hij blijft verlangen naar nieuwe uitdagingen. De lieftallige vriendin blijft mooi zitten. De man in het strakke pak zakt steeds meer op zijn gemak onderuit in zijn stoel.
Ik vertel hem dat ik het leuk vind om hem in een klein uur tijd te zien transformeren van de correcte fiscalist in een jongensachtige man, die ik zo met een biertje in de kroeg zie zitten. Hij reageert met glunderende blik, bevestigend.
En dan weet ik gelijk hoe ik hem op het portret wil hebben. Zakelijk, keurig en correct, met bedrijfslogo. Maar ook: vriendelijk, ontspannen, energiek en jongensachtig.
Heerlijk, ik hou van contrasten!
Afgelopen week had ik er weer een hoor… Zo’n kind dat je wel op kunt eten. En dat is positief bedoeld uiteraard.
Het stapt de deur binnen, nog vóór zijn moeder. Met zijn mollige knuistje houdt hij zich aan de deurpost vast terwijl hij over de drempel stapt. Met ferme stap beent hij de gang door, richting de kamerdeur. Nieuwsgierig kijkt hij door het glas de kamer in.
Ik kijk er verbaasd naar. Moet je dat toch zien, zo’n kruimel, drie jaar oud, de blonde haartjes in de gel. Gymschoenen met flikkerende lichtjes, spijkerbroekje en een heerlijk blauw t-shirt waarin zijn stevige lijfje duidelijk te zien is.
Precies drie jaar geleden was zijn zus bij mij, samen met haar twee oma’s. De oma’s hadden bedacht om een portret van haar te laten schilderen, als cadeau voor de bruiloft van haar ouders, hun zoon en dochter. Ik weet het nog als de dag van gisteren. Het blonde meisje, drie jaar oud, een roze truitje, roze strikjes in het haar en in haar blauwe ogen een blik…. zooo ondeugend!
Het was reuze gezellig met de oma’s. Twee totaal verschillende vrouwen, samengebracht doordat hun kinderen een relatie met elkaar kregen. Uren hebben we zitten kletsen. Uiteindelijk wist je meer van ze dan dat je van je gemiddelde buurvrouw wist waar je al jaren naast woonde.
Tijdens het praten observeerde ik het kleine meisje. Voor mij was het onmiddellijk duidelijk dat haar heerlijke vrije blik de hoofdtoon moest voeren. Haar ogen moesten eruit sprankelen, al het roze zou als zachte omlijsting dienen.
Ik maakte het portret. Het stond er in no-time op. Heel fris, heel spontaan, heel direct, ik vond het heerlijk. De oma’s kwamen kijken en de stoerste brak bij het zien van het portret in tranen uit. Het was goed. Dat wist ik al.
De ouders waren verrukt. Dat resulteerde erin dat ze enige tijd later mij berichtten dat ze hun kersverse zoontje ook wilden laten portretteren. Ook weer op driejarige leeftijd, net als zijn zus.
De afspraak stond al een jaar en vorige week was het zover. Er was reikhalzend naar uitgekeken.
In de ogen van het heerlijke joch herken ik onmiddellijk zijn zus. Dezelfde onbevangen, rechtdoor, open blik. Volkomen op zijn gemak ligt hij uiteindelijk op mijn schoot. De beentjes op tafel, speen in de mond. Ik knijp in zijn armpjes en geniet.
En met de moeder drink ik koffie en praat ik. En weet in een ochtend meer van haar dan dat ik van mijn buurvrouw ooit zal weten.
