“We hebben een hele mooie dag gehad. In de middag met ca 200 relaties een druk bezochte receptie met daarbij de officiële openingshandeling door de wethouder.
’s Avonds met onze eigen mensen een gezellige avond met een emotioneel deel daarin de onthulling. Gelukkig hadden we het portret al gezien, dat maakte het iets eenvoudiger, maar onze mensen waren erg onder de indruk.
Aankomend weekend gaan we portret op de definitieve plaats hangen in de hal van ons nieuwe kantoor.”
“Ik hoop dat ik je voor deze x “ lieve Esther” mag noemen.
Wij waren allebei onder de indruk van jullie ontvangst. Zo gewoon en toch bijzonder openlijk. Het was een warm bad.
Speciaal ik ben bijzonder onder de indruk van je gave tot de
portret schilder kunst. Jij schildert niet een foto. Jij schildert een karakter. En meer: je schildert met je hart… Hoe meer ik naar het portret kijk, hoe meer ik onder de indruk ben. Zo treffend, open, vrolijk en doordringend. Zo was zij. Ik (wij) hebben het getroffen met jou”.
“We zijn er nog steeds ongelofelijk blij mee! En iedereen die het schilderij ziet, vindt het werkelijk prachtig. Ze verbazen zich erover dat iemand zo wonderbaarlijk mooi en treffend kan schilderen.”
“Gisteren kwamen mijn ouders naar ons met een enorme verrassing: een prachtig portret door jou gemaakt van mijn zoon! De gelijkenis en de kleuren: mijn man en ik waren helemaal overdonderd door wat we zagen en we blijven maar kijken, steeds zie ik iets nieuws of doe ik weer een ontdekking.
Eerst zag ik vooral de ogen, die kleur en hoe hij kijkt, ik zag er ook een hele jonge zoon in. Later ontdekte ik dat, als ik van boven naar beneden kijk hij steeds meer de man wordt die hij nu is, fascinerend vind ik dat! Wij raken er hier bijna niet over uitgepraat, zo bijzonder mooi gemaakt.
Dank je wel voor dit geweldige cadeau, hier gaan wij tot in lengte van jaren enorm van genieten!”
HOOG BEZOEK. Een beetje spannend vond ik het wel. Ik liep het lange pad op richting de boerderij. Gewoon achterom gaan, dacht ik. Net zoals vroeger. Een rijtje laarzen bij de achterdeur. In een flits schoot door mijn hoofd: Schoenen uit of schoenen aan? Uit doen maar. Ik opende de deur. Een geur van koffie vermengd met kuilgras en koe kwam me tegemoet. Net als vroeger.
In de keuken stond tegen de muur een tafel met een stel stoelen eromheen. Op het Perzische tafelkleed koffiekopjes en een koektrommel. Twee mannen kijken me glunderend aan. “Kijk nou, we hebben hoog bezoek! Wil je een bakkie?” Voordat ik het wist zat ik aan tafel, aan de koffie met koek.
Kees en Bertus, twee broers, beiden boer en ongetrouwd. Ik kende ze al jaren. Mijn ouders waren hun achterburen en mijn broer hielp als klein jochie mee op de boerderij. Een geweldige tijd. Als er eens een boom geveld moest worden, een beschoeiing gemaakt of ratten verjaagd uit een kippenhok, dan stonden Kees en Bertus voor ze klaar. Met raad en met daad. Het waren meer dan kennissen, eigenlijk waren het vrienden van mijn ouders. Stadse mensen en boerenlui, dat ging heel goed samen.
Hoe het met de schilderijen ging, vroegen ze aan me. Want dat ik, net zoals mijn moeder schilderde vonden ze best interessant. Gelukkig, dacht ik, op dit moment hoopte ik al; een aanknopingspunt om de vraag te stellen waar ik eigenlijk voor kwam. Dus ik vertelde dat het goed ging, dat ik het druk had en dat ik net in de buurt had geëxposeerd. Met onder andere een portret van mijn vader. Tot mijn verbazing vertelde Kees dat hij het portret had gezien. Dit was het moment.
Ik was er al een tijd mee bezig. Het was een superidee, vond ik zelf. Het moest een serie worden van allemaal inwoners van het dorp waar ik woonde: Limmen. De naam van de serie had ik al: Limmers op het schildersdoek. In zo’n dorp als Limmen heb je van die markante persoonlijkheden. Mensen die iedereen kent. De bakker, de schooljuffrouw, de burgemeester. En andere bijzondere dorpsgenoten. Ik wilde ze allemaal schilderen. En dan zou ik de portretten gaan exposeren in het gemeentehuis. Ik zag het helemaal voor mij. Wat een uitdaging, wat een inspiratie kreeg ik daarvan. Allemaal had ik ze al gevraagd. Stuk voor stuk verleenden ze graag hun medewerking aan dit bijzondere project.
“Eigenlijk wilde ik jullie iets vragen”. Verdorie, het kwam er toch een beetje onzeker uit. En ik vertelde dat ik met een serie bezig was van markante Limmers en dat ik die wilde gaan exposeren in het gemeentehuis. En dat de burgemeester en juffrouw Truus ook al meededen. “Ja en ik wil jullie eigenlijk ook zo graag schilderen”.
Een heel kort moment was het even stil. “Hoor je wat ze wil Bertus?” “Ja, ik hoor het. Nou het is wat”. Glinsterende ogen in de gebruinde koppen van de mannen. Al gauw werd er overheen gepraat. Het ging weer over een voorval dat ze met mijn ouders hadden meegemaakt. En over wie nog meer zo mooi kon schilderen. En over mijn broer, hoe het nou met hem was.
Na een tijdje stond ik weer buiten. De mannen gingen aan het werk. Ze gingen het niet doen, begreep ik. Net iets teveel eer.
Een tijdje geleden, inmiddels jaren later, zat ik er weer. Bij Bertus, nu mijn eigen achterbuurman. Broer Kees is inmiddels overleden. In dezelfde keuken, aan dezelfde tafel, zat ik weer aan de koffie met koek. Ik kwam een pondje paling brengen dat hij nog tegoed had voor zijn 75ste verjaardag.
Terwijl ik met hem zit te praten bedenk ik mij hoe leuk ik het zou vinden om een mooi portret van hem te schilderen. Zo’n prachtige kop, met die glinsterende ogen. Nog steeds bonkig en karakteristiek. Geweldig, ik zie het zo voor mij. Nu nog even vragen…
